Ojciec Bill » Informacje

REKOLEKCJE OJCA BILL’A 2011

admin — Mon, 30 May 2011 22:50:37 +0000

USŁYSZEĆ, ZOBACZYĆ, DOŚWIADCZYĆ I DAĆ ŚWIADECTWO JEZUSOWI
PROWADZI OJCIEC ANTONI SAJI V.C.
MISJONARZ ZE ZGROMADZENIA ŚW. WINCENTEGO A PAULO W INDIACH

KIEROWANE DO SZUKAJĄCYCH BOGA I JEGO MIŁOŚCI, POJEDNANIA, POKOJU, UMOCNIENIA WIARY ORAZ UZDROWIENIA DUSZY, PSYCHIKI I CIAŁA

11-17 WRZEŚNIA 2011 r.
Centrum Animacji Misyjnej
ul. Leśna 15-17
05-510 Konstancin-Jeziorna
www.cam.pallotyni.pl

Fot. od lewej: Ojciec Bill podczas modlitwy o uzdrowienie w Krakowie VI 2007, Ojciec Antoni w Konstancinie VII 2008, Uczestnicy rekolekcji podczas modlitwy wstawienniczej w Konstancinie VIII 2009

Rekolekcje Ojca Bill’a odbywają się w Polsce od 1999 r. Od czasu śmierci O. Bill’a w marcu 2008 roku, Zgromadzenie św. Wincentego a Paulo w Indiach (www.vincentiancongregation.com) posłało w jego miejsce Ojca Antoniego, który pełni tę posługę z prostotą, pokorą i mocą. Wielu uczestników birących udzial w rekolekcjach O.Bill’a nazywanych również „Całkowitą terapią osoby w szpitalu Pana Jezusa” powraca tu kilkakrotnie aby doznać przemieniającej obecności Bożej. W świadectwach czytamy o łaskach nawrócenia, umocnienia wiary, uzdrowienia duszy, psychiki i ciała (www.ojciecbill.pl lub www.frbill.net).

Rekolekcje Ojca Bill’a wyrosły na Wincentyjskim charyzmacie misji ludowych, rozważaniu Słowa Bożego oraz na ogromnym darze ewangelizacji i re-ewangelizacji jaki otrzymał zarówno Ojciec Bill jak i Ojciec Antoni. Ich gorliwa służba jest zachęcającym przykładem do naśladowania w życiu codziennym. Pozostali księża z domu regionalnego w Ugandzie, w którym pracuje Ojciec Antoni zajmują się ewangelizacją tamtejszego narodu, który zna wiarę katolicką od zaledwie 130 lat. Cieszą się oni ogromnym uznaniem miejscowych biskupów jak wynika z wypowiedzi podczas uroczystości pogrzebowych Ojca Bill’a i obchodów pierwszej rocznicy jego śmierci.

Rozkład dnia Każdy dzień rozpoczynamy półgodzinną Adoracją Najświętszego Sakramentu o 07:30 i kończymy Mszą świętą z kazaniem o godz. 20:00. W ciągu dnia Ojciec Antoni wygłasza 4 konferencje z przerwami na posiłki i odpoczynek. Każdą konferencję poprzedzamy półgodzinną modlitwą i śpiewem. W trakcie przerw jest możliwość indywidualnego spotkania z Ojcem Antonim.

Przykłady tematów konferencji

Znaczenie Pisma Świętego w naszym życiu.
Czy wiara jest inna niż doświadczenie życia?
W jaki sposób wiara, którą otrzymujemy „w pakiecie” jest dla nas korzystna?
Dlaczego potrzebujemy uzdrowienia wewnętrznego?
Co oznaczają sakramenty święte i jakie są ich skutki w naszym życiu?
Studium Księgi Hioba.
Konferencja na temat Ducha Świętego, Jego darów, owoców i charyzmatów.
Etapy modlitwy.
Historia modlitwy różańcowej.

Koszt pobytu *
690zł – uczestnicy z pełnym wyżywieniem i zakwaterowaniem.
630 zł – dysponujemy ograniczoną liczbą miejsc ze zniżką, które będą udostępnione według kolejności zgłoszeń i zapotrzebowania.
486 zł – dysponujemy ograniczoną liczbą miejsc w pobliskim domu rekolekcyjnym, ewentualnie 300 zł samo zakwaterowanie bez wyżywienia.
120 zł – uczestnicy eksternistyczni

Dzieci do lat 12 włącznie płacą połowę

Wpłaty należy dokonywać na rachunek w Citibank Handlowy Beata Lahey 21 1030 0019 0109 8518 0250 5160 tytułem Rekolekcje Wyżywienie i Zakwaterowanie (WZ) lub Rekolekcje Eksternistyczne (E) podając w tytule również swoje imię i nazwisko. Zgłoszenia oraz zaliczki przyjmowane będą do 1 września 2011. Wysokość zaliczki (WZ) wynosi 200 zł, natomiast zaliczka (E) wynosi 50 zł.

*Koszt pobytu zawiera również ofiarę na cele misyjne w Afryce oraz zakup biletów lotniczych.

**Pokoje są wyposażone w czajniki elektryczne, ale nie są przystosowane do sporządzania posiłków.

Zapisy i kontakt do zespołu organizacyjnego:

Katarzyna Mirochna 0 607 580 433 lub na e-mail: kasiamin1@wp.pl
Beata Lahey (koordynator i tłumacz rekolekcji) 0 692 123 518 lub na e-mail: bplahey@warman.com.pl
Beata Kołodziej 0 510 716-900

Rejestracja 11 września 2011 r. czynna od godziny 14:00

Zakwaterowanie Pokoje z łazienkami w układzie jedno, dwu i trzyosobowym, choć większe pokoje dla rodzin są również dostępne. Liczba pokoi jednoosobowych ograniczona.

Dojazd z Dworca Centralnego w Warszawie autobusem linii 700. Wysiąść na ul. Chopina w Konstancinie-Jeziornej i dalej 5-7 minut pieszo do Centrum Animacji. Ewentualnie metrem do stacji Metro Wilanów i przesiąść się w autobus linii 710, który również dojeżdża do ul. Chopina w Konstancinie.

Co należy zabrać Pismo Święte, świecę, notatnik, instrumenty muzyczne jeśli ktoś chciałby wesprzeć diakonię muzyczną.

Wspomnienie z podróży do Ugandy

admin — Thu, 28 May 2009 06:06:23 +0000

10-19 marca 2009
Beata Lahey, tłumacz i koordynator ”Rekolekcji Ojca Bill’a”

Fot. 1 Sanktuarium Cudownego Medalika, Entebbe

„Jesteś szczęśliwa?” Na pewno zadałby mi to pytanie zaraz po powitaniu. Rok po śmierci Ojca Bill’a na lotnisku w Entebbe przywitał nas Ojciec Antoni, który w ślad za Ojcem Bill’em uczestniczy w ewangelizacji i nowej ewangelizacji głosząc rekolekcje „Usłyszeć, zobaczyć, dać świadectwo Jezusowi”. Kiedy dotarliśmy do domu rekolekcyjnego, w którym zamieszkaliśmy na czas naszego pobytu było już późno, zatem dopiero następnego ranka Misjonarze przewieźli nas do Sanktuarium Cudownego Medalika gdzie uczestniczyliśmy w Mszy św. Wcześniej jednak każdy z nas spełnił potrzebę serca, aby „przywitać” się z Ojcem Bill’em i modlić przy jego grobie. Zawsze prowadził nas do Pana Jezusa i teraz również nasze „spotkanie” z Ojcem Billem odbyło się w obecności Pana Jezusa podczas wystawienia Najświętszego Sakramentu. Oczywiście płynęły łzy radości, wdzięczności, tęsknoty i żarliwej modlitwy.

Fot. 2 Grób Ojca Bill’a wewnątrz Sanktuarium, Entebbe

Muszę przyznać, że tegoroczna podróż była doświadczeniem „rozmowy” w innym języku – języku obrazów, które mówiły do mnie na sposób biblijny i rekolekcyjny. Dotarliśmy nawet do Nieba i z powrotem w dwa dni, tyle, bowiem zajęło nam dojechanie i powrót z Entebbe do miasta Gulu, którego nazwa w lokalnym języku oznacza właśnie „Niebo”. W tym mieście umarł w ubogich warunkach Ojciec Bill. „Niebo”, tam w Gulu, było Mszą św. wśród zranionych dzieci, młodocianych kilkunastoletnich matek, wśród przyjaciół, koordynatorów rekolekcji, w szpitalu wśród chorych i koczujących pod drzewami oczekującymi na leczenie.

Fot. 1 Dzieci z Ośrodka św. Moniki, Gulu

Fot. 2 Trochę starsze dzieci tańczące wraz z siostrami Sacre Coeur w ośrodku św. Moniki, Gulu

Do Gulu dotarliśmy pierwszego dnia wieczorem po ośmiu godzinach podróży. Zatrzymaliśmy się w Ośrodku św. Moniki gdzie Siostra Rosemary, laureatka nagrody Bohaterowie CNN, opiekuje się grupą „matek-dzieci” i „dzieci-żołnierzy”. To właśnie tu Ojciec Bill spędził ostatnie dni swego życia. Wśród odrzuconych, skrzywdzonych dziewcząt i ich dzieci. Wśród ofiar rebeliantów LRA, którzy od dwudziestu lat brutalnie porywali dzieci wcielając je do swojej armii, mordując, gwałcąc. /www.stmonicagulugirlsrelief.org/id4.html (opis jej pracy).
Ojciec Bill mieszkał w małym skromnym budynku, który został wybudowany jako pierwsze przedszkole. Miał do dyspozycji inne, bardziej godziwe warunki, wybrał jednak ten prosty domek, a na emeryturze pragnął zamieszkać jeszcze prościej jak widać na fotografii poniżej.

Ostatnie mieszkanie Ojca Bill’a na ziemi. Tak pragnął mieszkać na emeryturze.

Tym razem podczas „katechezy” Ojca Bill’a nie usłyszeliśmy żadnych słów. Działały na nas jedynie obrazy i głębokie poruszenie współczującego serca. Jak echo w różnych rozmowach padało pytanie „dlaczego właśnie to miejsce mieliśmy poznać?” W myślach rodziły się pytania o woluntariat, adopcje, różne rodzaje wsparcia, o ludzką solidarność i wrażliwość. Wiem, że te myśli będą dojrzewać, bo przecież nieprzypadkowo znalazłam się w miejscu, którego sama nigdy bym nie wybrała jako cel podróży. Jedna jasna odpowiedz to zachęta, aby nie ustawać w kontynuacji Rekolekcji Ojca Bill’a, przez które Pan Jezus przemienia serca na całym świecie, tak w Afryce jak i w Europie. Jedne serca ewangelizuje, a drugie odnawia i uzdrawia.
W drodze powrotnej, jak przystało na kraj afrykański, spotkaliśmy po drodze stadko koczkodanów. Choć ta dygresja może się wydawać mało misyjna, to jednak dla tych, którzy byli już na rekolekcjach Ojca Antoniego będzie dobrą ilustracja pewnej opowieści o zdrowych instynktach małego małpiątka uciekającego przed wężem.

Casablanca dvdrip
Fot. Rodzinka koczkodanów niedaleko mostu przez Nil

Zresztą, przecież porównania Ojca Bill’a bywały również egzotyczne, a mimo to przemawiające podobieństwem ludzkich doświadczeń. Pamiętacie historyjkę o tej kobiecinie, która na głowie dźwigała kosz? Po drodze podwiózł ją ktoś ciężarówką, żeby jej było lżej, ale ona, choć siedziała w samochodzie nadal trzymała kosz na głowie?

The Arrival movie download

Fot. Afrykańczycy noszący swoje ciężary na głowach

Ileż to innych treści rekolekcyjnych wywoływały te afrykańskie obrazy. Natura też wiele mówi, choć bez słów. Czyż patrząc na obfitość ziaren, nie łatwiej zrozumieć…..”Dawajcie, a będzie wam dane: miarą dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i opływającą wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie (Łk 6,38).

Moje spotkanie z obrazami i przemawianie w tym języku miało swój wstęp kilka tygodni wcześniej w Paryżu. Tuż przed wyjazdem do Ugandy, podczas innej podróży, w Luwrze widziałam obraz przedstawiający Ofiarowanie Pańskie, w którym mali ministranci przyglądają się parze synogarlic choć obok mają miejsce wydarzenia doniosłe. Są w Bożej obecności, choć na dziecięcy sposób. Trochę tak jak każdy z nas koordynatorów rekolekcji, zajęci swoimi sprawami, kiedy Ojciec Bill mówił : „ty zorganizuj następne rekolekcje”. Jak wynika ze świadectw, każdy z nas podejmował to zadanie z oporem i w mocnym trybie rezerwowym, bo nie łatwo jest ofiarować „swój” czas. Niełatwo odwrócić wzrok od absorbujących spraw życia codziennego – od pary synogarlic, wznieść serce do Pana i służyć nie zaniedbując normalnych spraw życia rodzinnego.

Fot. Dzieci podczas rekolekcji w Masaka Uganda, III 2009

Czas naszego pobytu zbiegł się z wizytacją kanoniczną, zatem oprócz możliwości uczestniczenia w uroczystej Mszy św. sprawowanej z okazji pierwszej rocznicy śmierci Ojca Billa, mieliśmy okazję poznać Prowincjała Zgromadzenia z Indii oraz wielu misjonarzy pracujących w Afryce Wschodniej. Uwagę zwracał apostolski optymizm, codzienne poczucie humoru i zapał w pracy codziennej, a nieraz całodobowej.
Na wspólną Mszę św. sprawowaną w pierwszą rocznicę śmierci Ojca Bill’a zebrali się, Biskupi Przełożeni Zgromadzenia, Ojcowie z różnych domów misyjnych, uczestnicy rekolekcji Ojca Bill’a, parafianie oraz nasza grupa organizatorów rekolekcji głównie z Europy i Stanów Zjednoczonych. Kazanie wygłosił Nuncjusz Apostolski Paul Tschang In-Nam. Nawiązując do przypowieści o Synu Marnotrawnym, Nuncjusz przypomniał nam, że Ojciec Bill był niezwykłym kaznodzieją, który pomógł wielu z nas odnaleźć drogę do domu Ojca. Przypomniał, że Ojciec Bill najpierw sam doświadczył łaski uzdrowienia, a później otrzymał również dar uzdrawiania. Kazanie było też dobrą sposobnością do przypomnienia nauczania kościoła na temat właśnie tego charyzmatu i posługi. Nuncjusz zacytował dokument Kongregacji Nauki Wiary, o nauczaniu kościoła odnośnie modlitwy o uzdrowienie. Myślę, że warto ten temat sobie przypomnieć, więc przytaczam ten fragment. Całość tekstu można łatwo znaleźć w Internecie.

Fot. 1 Nuncjusz Apostolski, Biskup Kagwa, Ojciec James Prowincjał z Indii

Fot. 2 Ojciec Antoni z Nuncjuszem Apostolskim

„Charyzmat uzdrawiania” nie jest dany jakiejś określonej kategorii wiernych. Jest czymś bardzo oczywistym, że św. Paweł, chociaż przedstawia różne charyzmaty w 1 Kor 12, to nie przypisuje daru „charyzmatu uzdrawiania” szczególnej grupie, czy to apostołom, czy prorokom, czy uczniom, czy tym, którzy sprawują władzę, lub też innym; co więcej, mówi o innej logice, która kieruje ich udzielaniem: „Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch udzielając każdemu tak, jak chce” (1 Kor 12,11). Zatem w spotkaniach modlitewnych organizowanych celem wyproszenia uzdrowień byłoby całkowicie arbitralne przypisanie „charyzmatu uzdrawiania” jakiejś kategorii uczestników, na przykład animatorom grupy; pozostaje tylko zdać się na wolną wolę Ducha Świętego, który udziela niektórym specjalnego charyzmatu uzdrawiania, aby okazać moc łaski Zmartwychwstałego. Z drugiej strony, dzięki modlitwom najbardziej usilnym nie otrzymujemy uzdrowienia ze wszystkich chorób. W ten sposób św. Paweł musi nauczyć się od Pana, że „wystarczy ci Mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali” (2 Kor 12,9), i że znoszenie cierpienia może mieć jako sens także to, że „dopełniam braki udręk Chrystusa w moim ciele dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1,24).
Dzień przed powrotem mieliśmy również szczególny przywilej uczestniczenia w poświęceniu nowego kościoła w Centrum Rekolekcyjnym Bożego Miłosierdzia w Masaka. Kamień węgielny pod to centrum położył Ojciec Bill. We wpisie do Księgi Gości dziękuje wszystkim, którzy przyczynili się do tego, aby ten projekt mógł stać się rzeczywistością.

Fot. 1 Wpis Ojca Bill’a do księgi gości

Fot. 2 widok roztaczający się ze wzgórz w Masaka, na którym budowane jest Centrum Rekolekcyjne

Jak wspominał Ojciec Antoni podczas ubiegłorocznych rekolekcji, Kościół Bożego Miłosierdzia, który jest już gotowy w stanie surowym, powstał głównie dzięki ofiarom z Polski. Tym bardziej, z wielką radością dzielę się tymi zdjęciami, które pokazują ogromny postęp prac w porównaniu z rokiem ubiegłym. Wyjaśnię, że jest to szczególne osiągnięcie gdyż na wzgórzu gdzie powstaje Centrum Rekolekcyjne nie ma linii prądu elektrycznego (misjonarze korzystają z energii słonecznej), ani wody (do zbiorników odprowadza się wodę deszczową). Ponadto znalezienie dobrych wykonawców jest również nie lada wyczynem.

Tango & Cash movie

Fot. Kościół Bożego Miłosierdzia w Masaka

Centrum, od kiedy istnieje, tętni praca duszpasterską choć budynki jako takie są dopiero w budowie. Ludzie przychodzą tu na rekolekcje i czuwania i trwają na modlitwie i słuchaniu Słowa Bożego w warunkach całkiem polowych, zebrani pod prymitywnym zadaszeniem. Patrząc na ta modlitwę, biblijne porównania same przychodzą do głowy. Ileż to kazań, na rozmaitych górach wygłosił przecież Pan Jezus?

Fot. 1 Dom księży w Masaka oraz zadaszenie, w którym obecnie już odbywają się rekolekcje

Uczestnicząc i obserwując ich modlitwę dostrzegałam przeróżne podobieństwa. Spowiedź w warunkach polowych, spanie w prowizorycznych namiotach, przecież to brzmi znajomo…..to nic innego jak nasze sierpniowe pielgrzymowanie na Jasna Górę, które na pewno dla postronnych obserwatorów „trąci” egzotyką katolicka, choć tak naprawdę jest zaangażowaniem ciała w modlitwę i wiarę. Choć życie wiarą rozgrywało się tu w innych warunkach kulturowych i ekonomicznych, to przecież te różnice nie stanowiły muru, a wręcz przeciwnie, jeszcze wyraźniej ukazywały, że wszyscy żyjemy tym samym duchem Ewangelii.

Peter Pan rip

Wiara trwa i rozwija się ponadkulturowo, a proces głoszenia Dobrej Nowiny nawet w tym wymiarze pierwotnym nadal trwa. Istnieje wiele kultur znających wiarę od tak dawna, że trzeba je na nowo ewangelizować, bo spoganiały i skostniały, ale są również kultury, które nie słyszały jeszcze o Chrystusie, albo Go dopiero poznają. Uganda ma swoich męczenników za wiarę, których ćwiartowano i palonych żywcem zaledwie 130 lat temu.

Fot.1 Pomnik upamiętniający męczenników ugandyjskich, których palono żywcem

Fot. 2 Wnętrze Sanktuarium Męczenników

Dla nas w dużej mierze to historia sprzed tysiąca lat, choć oczywiście i współcześnie kościół nadal spotykają prześladowania aż do przelania heroicznej krwi świętych. Jednak doświadczenie wiary w kościele 130 letnim, było swoistym cofnięciem się do wieków minionych i doświadczeniem ciągłości wiary, która pulsuje, przycicha, doznaje odrodzenia, jest prześladowana, ale trwa od tysiącleci.
Zadaję sobie pytanie czy jest w tej młodej wierze ugandyjskiej coś z ducha pierwszych wspólnot chrześcijańskich? Oczywiście od razu przyjmuję poprawkę na naturalna idealizację, powierzchowność obserwacji i własny podziw dla takich wspólnot. Z rozmów z Misjonarzami wynikało przecież, że parafianie wcale nie są idealni, że zdarza się interesowność, nieuczciwość. Jednak na dwudniowe rekolekcje przed poświęceniem kościoła ktoś przyprowadził woła, którego zabito na wspólny posiłek następnego dnia. Resztę dołożyli Misjonarze, tak więc po wspólnej Eucharystii wszyscy uczestnicy, a było tam około 700 osób wspólnie posilili się, zanim wyruszyli w drogę powrotną. Wyobrażam sobie, że tak właśnie postępowały pierwsze wspólnoty chrześcijańskie dzieląc się swoimi dobrami.

Fot. Po poświęceniu kościoła w Masaka, Uganda III 2009 „….wy dajcie im jeść”

Rozumiem, że każda Msza św. jest bezcenną, uroczysta ofiarą, choć nie musi przebiegać w odświętnej atmosferze. Ludzkie doświadczenie podpowiada też, że nawet odświętność może się przecież znudzić i nie we wrażeniach jest główny sens i treść zaangażowania w modlitwę. Niemniej jednak gorliwość misjonarzy, piękno modlitw i gestów eucharystycznych niejednokrotnie wyjaśnionych podczas codziennych rekolekcji odprawianych w Entebbe były dla mnie tym doświadczeniem umocnienia przez wiarę. Jak mawiał Ojciec Bill, kiedy wzrasta wiara, umacnia się dusza, a wraz z nią również ciało i cały człowiek. Tak więc doświadczenie modlitwy w Afryce pokazało mi znów wyraziście, jak bardzo potrzebuję „pustyni w mieście”(książka Carlo Caretto), bo przecież nie wyprowadzę się teraz do Afryki, ani nie rozbiję trzech namiotów na ”mojej” Górze Tabor, pomijając codzienność i podstawowe życiowe powołanie.
Na zakończenie podzielę się jeszcze kilkoma myślami z nauki o apostołach świeckich, którą wygłosił nam Ojciec James – Prowincjał z Indii na podstawie Christifideles Laici i Lumen Gentes. Ojciec przypomniał , że głoszenie Słowa Bożego nie zawsze musi odbywać się za pośrednictwem słów gdyż nieraz sposób życia mówi więcej o Królestwie Bożym niż słowa. Jesteśmy powołani, aby naszym życiem świadczyć o Chrystusie, jednak najpierw musi nas przemienić Słowo Boże, bo tylko wtedy będziemy autentyczni. Będziemy żyć tym co usiłujemy głosić, pamiętając, że „… gdy wykonacie wszystkie dane wam nakazy: „Jesteśmy sługami bezużytecznymi. Wykonaliśmy to, co było do wykonania jako nasz obowiązek”". Lk 17, 10

Rekolekcje w ciszy 2009 – informacje

admin — Thu, 12 Feb 2009 08:06:07 +0000

REKOLEKCJE OJCA BILL’A

USŁYSZEĆ, ZOBACZYĆ, DOŚWIADCZYĆ JEZUSA The Great Buck Howard

POPROWADZI OJCIEC ANTONI (Ojciec Saji George Vadakkemury)
MISJONARZ ZE ZGROMADZENIA ŚW. WINCENTEGO A PAULO W INDIACH

KIEROWANE DO SZUKAJĄCYCH MIŁOŚCI, POJEDNANIA, POKOJU, UZDROWIENIA, UMOCNIENIA WIARY

23-29 SIERPNIA 2009 r.

Against the Dark aka Last Night dvd

Centrum Animacji Misyjnej
ul. Leśna 15-17
05-510 Konstancin-Jeziorna
www.cam.pallotyni.pl

Rekolekcje Ojca Bill’a odbywają się w Polsce od 1999 r. Od czasu jego śmierci w marcu 2008 roku, Zgromadzenie św. Wincentego a Paulo w Indiach (www.vincentiancongregation.com

) posłało w jego miejsce Ojca Antoniego, który pełni tą posługę z prostotą, pokorą i mocą. Pozostali księża z domu regionalnego w Ugandzie, w którym posługuje Ojciec Antoni zajmują się ewangelizacją tamtejszego narodu, który zna wiarę katolicką od zaledwie 130 lat. Cieszą się tam ogromnym uznaniem miejscowych biskupów jak wynika z wypowiedzi podczas uroczystości pogrzebowych Ojca Bill’a i tegorocznych obchodów pierwszej rocznicy śmierci.

Wielu uczestników rekolekcji nazywanych również „Całkowitą Terapią Osoby w Szpitalu Pana Jezusa” powraca kilkakrotnie gdyż doznają tu przemieniającej obecności Bożej. W świadectwach czytamy o łaskach nawrócenia, umocnienia wiary, uzdrowienia duszy, psychiki i ciała (www.ojciecbill.pl lub www.frbill.net). Rekolekcje Ojca Bill’a wyrosły na Wincentyjskim charyzmacie misji ludowych, rozważaniu Słowa Bożego oraz na ogromnym darze ewangelizacji i re-ewangelizacji jaki otrzymał tak Ojciec Bill jak i Ojciec Antoni. Ich gorliwa służba jest też zachęcającym przykładem do naśladowani w życiu codziennym.

Rozkład dnia Każdy dzień rozpoczynamy Adoracją Najświętszego Sakramentu i kończymy Mszą świętą z kazaniem. W ciągu dnia Ojciec Antoni wygłosi 4 konferencje z przerwami na posiłki i odpoczynek.

Koszt

Dark Streets dvd wyżywienia i zakwaterowania (WZ) oraz ofiara na cele misyjne w Afryce wynosi w sumie (WZ) 650 zł. Dla uczestników eksternistycznych (E) tzn. dochodzących lub organizujących nocleg i wyżywienie we własnym zakresie 120 zł. Wpłaty należy dokonywać na rachunek w Citibank Handlowy Beata Lahey 21 1030 0019 0109 8518 0250 5160 tytułem Rekolekcje Wyżywienie i Zakwaterowanie(WZ) lub Rekolekcje Eksternistyczne (E) podając w tytule również swoje imię i nazwisko. Zgłoszenia oraz zaliczki przyjmowane będą do 30 lipca 2009. Wysokość zaliczki (WZ) wynosi 200 zł, natomiast zaliczka (E) wynosi 50 zł. Liczba miejsc ograniczona ze względu na pojemność ośrodka oraz sali konferencyjnej.

Zapisy i kontakt do zespołu organizacyjnego:
Beata Kołodziej tel. kom. 0 510 716-900 lub na e-mail: be_sikorka@op.pl
Katarzyna Mirochna kom. 0 607 580 433 lub na e-mail: kasiamin1@wp.pl
Beata Lahey (koordynator i tłumacz rekolekcji) 0 692 123 518 lub na e-mail: bplahey@warman.com.pl

Rejestracja

Casanova psp 23 sierpnia 2008 r. czynna od godziny 14:00

Co należy zabrać Pismo Święte, świecę, notatnik, instrumenty muzyczne jeśli ktoś może wesprzeć obsługę muzyczną.

The Parent Trap on dvd

Dzieła Ojca Bill’a

admin — Sun, 08 Jun 2008 05:11:23 +0000

Inicjatywy nie żyjącego już Ojca Josepha Billa w Regionie Najświętszego Serca Jezusa we Wschodniej Afryce Kongregacji Św. Wincentego a Paulo.

Wprowadzenie

Pierwsi misjonarze z Kongregacji Św. Wincentego a Paulo w Indiach dotarli do Wschodniej Afryki w roku 1979 na zaproszenie Katolickiej Diecezji w Mbeya w Tanzanii. Nasi misjonarze byli czynnie zaangażowani jedynie w czynności duszpasterskie. Jednakże wraz z przybyciem Ojca J. K. Billa

na nasze Wschodnioafrykańskie Misje, specjalny nacisk został położony na prawdziwą charyzmat naszej kongregacji, nauczanie w świecie o Bogu. Pod jego mądrym i dojrzałym przewodnictwem zorganizowano wiele misji parafialnych i tysiące ludzi mogło korzystać z jego katechez. Wkrótce jego imię, w skrócie znane jako Ojciec Bill stało się rozpoznawalne pośród duszpasterzy i wiernych na całym świecie.

Przyjazd Ojca Bill’a do Ugandy w roku 1996 przyśpieszył duchowe odrodzenie, które już było dość zaawansowane. Wkrótce rozpoczął realizować potrzebę zakładania domów modlitw w naszym Regionie Afryki Wschodniej, aby ludzie mogli otrzymać duchową pomoc i rady. Mając na uwadze wspomniane intencje, zapoczątkował centra modlitwy w Vikindu, Dar Es Salaam w 1998 r., w Nairobii, Kenya w 1999, w Entebbe w 2004 i w Kabulasoke, Masaka w 2008. Zawsze mocno podkreślał konieczność całkowitego uzdrowienia osoby. Całościowy rozwój osoby może być osiągnięty tylko wtedy, gdy jest odpowiednia zrównoważona integracja ciała i duszy. Dlatego też jeśli dusza osoby jest nakarmiona Słowem Bożym, to ciało powinno być zdyscyplinowane poprzez rozwój intelektualny. W kontekście Afryki, aby osiągnąć tę intelektualną formację konieczne konieczne są centra edukacyjne. Dlatego też otworzył szkoły podstawowe z internatem w Uvinza, w katolickiej diecezji Kigoma.

Cherry 2000 download

Ukończone inicjatywy:

Wincentiańskie Centrum Modlitwy i Sanktuarium Cudownego Medalika, w Entebbe, Uganda.
Wincentiański Dom i Kościół Parafialny, w Vikindu, Dar Es Salaam
Kościół Parafialny w Kigoma.

Inicjatywy w trakcie realizacji:

Centrum Odnowy w Miłosierdziu Bożym, w Kabulasoke, Masaka

Rozpoczęliśmy budowę tego centrum od domu dla księży. Kiedy księża tam zamieszkają, zaplanujemy resztę prac związanych z rozwojem tego centrum. Chociaż mieszkanie dla księży, dom z pięcioosobowymi pokojami i innymi udogodnieniami został oficjalnie pobłogosławiony i otwarty 23 lutego 2008, dla upamiętnienia 80 rocznicy urodzin Ojca Billa, budowa jest dopiero w połowie. Centrum to obejmuje mieszkania dla księży, kaplicę nieustającej adoracji, sanktuarium cudownego medalika i centrum rekolekcyjne z możliwością zakwaterowania 200 osób jednocześnie. Tutejszy ordynariusz / biskup Diecezji Katolickiej w Masaka pokłada wielką nadzieję w tym centrum, że w przyszłości może być tutaj zrealizowanych wiele programów odnowy dla całej diecezji.

Centrum Odnowy w Miłosierdziu Bożym, w Vikindu, Dar Es Salaam.

Odkąd tylko Ojciec Joseph K. Bill przybył do Afryki Wschodniej, przeprowadził wiele rekolekcji w Dar Es Salaam. Było to jego długo oczekiwanym marzeniem, aby tutaj w Vikindu założyć Centrum Modlitwy. Mamy wystarczająco dużo ziemi z potrzebnymi udogodnieniami, jak woda, elektryczność. Ojciec osobiście poświęcił kamień węgielny pod Centrum 2 marca 2008. Obecnie trwają prace budowlane. Jest to centrum rekolekcyjne z możliwością zakwaterowania w 50 pokojach, i holu, w którym można pomieścić 300 osób. To daje księżom możliwość do przeprowadzania jednodniowych seminariów i rekolekcji.

Szkoła Misyjna Św. Pawła w Uvinza

Od początku naszej działalności, w naszych misjach koncentrujemy się na aspekcie nauczania. Jednakże nadszedł odpowiedni czas w naszych Wschodnioafrykańskich Misjach, aby pomyśleć o intelektualnym i moralnym kształtowaniu młodzieży przez instytucje edukacyjne. Nasze Centrum Misyjne w Uvinza będzie składało się ze szkoły podstawowej z internatem, warsztatu stolarskiego, centrum krawiectwa i sierocińca dla społecznie i ekonomicznie pokrzywdzonych dzieci. Już zdobyliśmy ok. 20 hektarów ziemi na ten cel. To przedsięwzięcie zostało dobrze zapoczątkowane przez założenie żłobka w bieżącym roku kalendarzowym.

Plany na przyszłość:

Centrum Vincentiańskie w Kigoma.

To centrum będzie posiadało Centrum Modlitwy, szkołę średnią i Centrum Przygotowania Zawodowego. To centrum powstaje w odpowiedzi na nieustanne prośby i potrzebę ludności w Kigoma. Poszukujemy stosownej działki, odpowiednio dużej dla tej inwestycji..

Centrum Rekolekcyjne Odnowy w Miłosierdziu Bożym, w Entebbe.

Ze względu na wzrastające zapotrzebowanie naszych księży na rekolekcje z zakwaterowaniem, rozpoczęliśmy planowanie tego przedsięwzięcia. W rezultacie pozyskano małą działkę obok naszego Domu w Entebbe.

Szkoła Podstawowa z Internatem w Mpigi, w Ugandzie. A Christmas Story film Home movies

Stosowna działka została już zaplanowana na ten cel.

Centrum Rekolekcyjne Bożego Miłosierdzia w Thika, Nairobi, Kenya.

Ludność w Nairobi ciągle prosi nas, aby otworzyć centrum rekolekcyjne z możliwością zakwaterowania w Nairobi. Pewna życzliwa osoba ofiarowała nawet czterohektarową działkę na ten cel.

Futuropolis dvd

Nie trzeba przypominać, że wszystkie wymienione wyżej przedsięwzięcia zostały zainspirowane i zapoczątkowane przez Ojca Billa. On też był fundatorem. Martwi nas, że wspomniane wyżej nieukończone przedsięwzięcia są dopiero w początkowych stadiach.

Jest rzecz oczywistą, że Region Najświętszego Serca Jezusa we Wschodniej Afryce jest bardzo wdzięczny koordynatorom rekolekcji Ojca Billa w Europie i innych krajach. Jest naszym gorącym pragnieniem i jednocześnie prośbą aby ta wizja Ojca Billa dotycząca Misji w Afryce Wschodniej była w całości zrealizowana. Ja, niżej podpisany, będąc przełożonym Regionu Wschodniej Afryki, zobowiązuję się do pełnej odpowiedzialności za wykorzystanie funduszy w imię Ojca Billa w celu zrealizowania wyżej wspomnianych przedsięwzięć.

Z wdzięcznością,

Pozdrawiam w Jezusie Chrystusie,

O. Vincent Rathappillil VC

( Przełożony Regionu)

Rise of the Scarecrows release

Nowenna do św. Józefa

admin — Sun, 08 Jun 2008 04:41:25 +0000

8 marca 2008 r., przed ostatnią podróżą na misje ludowe w Gulu, Ojciec Bill przekazał tę modlitwę Ojcu Janowi Ratthapilly. Pragnął, aby w ten sposób uczcić św. Józefa w dzień jego święta, które jak się potem okazało, stało się również dniem pogrzebu Ojca Bill’a.

Made of Honor rip

O łaskawy święty Józefie, wierny stróżu i opiekunie Jezusa,
najczystszy Oblubieńcze Maryi. Chroń mnie od wszelkich niebezpieczeństw
duszy i ciała oraz obdarz mnie tym czego potrzebuję.
Ofiarując Bogu Twego przybranego Syna,
który przelał swoją krew dla zbawienia ludzkości
prosimy Cię, uproś nam u naszego Ojca w Niebie
tą łaskę o którą teraz prosimy (powiedz swoją intencję).
Nasz ukochany święty Józefie, módl się za nami.
Ojcze nasz, któryś…D-War video

Wspomnienie z pogrzebu Ojca Bill’a

admin — Wed, 02 Apr 2008 04:30:55 +0000

Kraków 2 kwietnia 2008 r.
Entebbe, Uganda 18-21 marca 2008
Wspomnienie z pogrzebu Ojca Billa
Beata Lahey, tłumacz i koordynator rekolekcji Ojca Bill’a

Przyjeżdżał do nas przemierzając kontynenty, więc aby go pożegnać, przyszło mi wyruszyć aż do Entebbe w Ugandzie. Ojciec Bill pragnął umrzeć i zostać pochowany w Ugandzie. Jego pogrzeb odbył się 19 marca w Entebbe, u stóp Matki Bożej od Cudownego Medalika, w dniu Jego patrona, Świętego Józefa.

Wiadomość o śmierci Ojca dotarła do mnie sms’em o 5:50 rano naszego czasu, 14 marca. W pierwszym odruchu pomyślałam, że może to być kolejna niepotwierdzona plotka, bo przecież Ojca już wielokrotnie „uśmiercano”. Niestety, w skrzynce odbiorczej był już list od Joan, koordynatorki rekolekcji z Irlandii, potwierdzający tą smutną wiadomość.

Ojciec Bill umarł w drodze. Do ostatnich chwil swego życia głosił Słowo Boże. Zdecydował pojechać do Gulu nie zważając na to, że odwołano lot. Gulu leży na północy Ugandy i od 24 lat toczy się tam wojna. Zabrał ze sobą swego wychowanka Ojca Antoniego, wsiadł do samochodu i ruszył w siedmio i pół godzinną podróż do Nieba….., bo takie właśnie znaczenie ma słowo Gulu w narzeczu Andola, jak nam później wyjaśnił podczas homilii pogrzebowej Biskup pomocniczy Kampala, Christopher Kakooza. W drodze zadzwonił do wszystkich wychowanków pracujących w Afryce Wschodniej. Pocieszał ich i przypominał, że jest z nimi, jakby wiedział, że kres życia jest bliski.

Kiedy dotarli na miejsce, Ojciec udał się prosto na stadion, gdzie czekało na niego 300 tysięcy uczestników misji ludowych. Tego dnia, po raz pierwszy od wielu miesięcy, spadł deszcz. Ojciec Bill nie czuł się dobrze i kilkakrotnie prosił Ojca Antoniego, aby zastąpił go w głoszeniu katechez. Nawet w ostatnich godzinach życia troszczył się o misję głoszenia Słowa Bożego. Wieczorem, 13 marca, kiedy uświadomił sobie, że zapomnieli o umówionym spotkaniu radiowym, poprosił, aby Ojciec Antoni nie odwoływał programu lecz go zastąpił. Po powrocie około godziny 24.00, Ojciec Antoni zastał Ojca Billa w bardzo ciężkim stanie. Wraz z siostrami Sacre Coeur zaprowadzili Ojca do samochodu, aby zawieść go do szpitala. Ojciec Bill zmarł w drodze do szpitala, wspierając swą głowę na ręce Ojca Antoniego.

Decyzję o wyjeździe na pogrzeb do Afryki podjęłam nazajutrz rano. Wraz ze mną wyjazd rozważało kilka osób, ale tylko mój doszedł do skutku. Samotność mojej wyprawy na Czarny Ląd skończyła się niespodziewanie w Amsterdamie. Wtedy to przez przypadek zorientowałam się, że na start w tym samym samolocie czeka również cała grupa osób związanych z rekolekcjami Ojca Bill’a: z Europy, Stanów i Korei. Wśród nich Joan i Sonya, które większość z Was zna. Na lotnisku w Nairobi, dołączyła do nas jeszcze grupa z Indii, a wśród nich rodzina Ojca Bill’a oraz księża ze Zgromadzenia Św. Wincentego a Paulo w Keralii. Tak więc lotem o 10:40 rano z Nairobi do Entebbe, przyleciało wraz ze mną około 20 osób.

Na lotnisku przywitał nas jeden z wychowanków Ojca Bill’a, Ks. Jan oraz kilku parafian, którzy służyli swoimi samochodami, aby przewieźć nas do domu rekolekcyjnego Sióstr Marie Reparatice. Powitała nas również słoneczna, kwitnąca, prosta i ufna Afryka, którą tak bardzo ukochał Ojciec Bill, że zapragnął tu umrzeć i zostać pochowany. I tak po kilku godzinach byliśmy już w wypełnionej po brzegi katedrze w Kampala. Tutaj przesuwaliśmy się wolno w procesji, aby pogrążeni w smutku na zawsze pozostawić w pamięci ziemskie ciało Ojca Billa. Pomimo opuchlizny spowodowanej zawałem, Ojciec spoczywał z uśmiechem na twarzy. Zgodnie z diagnozą postawioną przez lekarzy w 1976 r. trzeci zawał okazał się śmiertelny. Pan Bóg podarował jednak Ojcu dodatkowe 32 lata życia…

Mszę świętą celebrował Ksiądz Arcybiskup Diecezji Kampala – Cyprian Kizito Lwanga. Podczas homilii powiedział, że śmierć Ojca Bill’a zastała nas smutnych, ale mocno wierzących. Dziękował Bogu za Jezusa, bo bez Niego nie byłoby między nami Ojca Bill’a. Dziękował za misjonarzy, który położyli fundament wiary, ale zaznaczył, że to Ojciec Bill przeprowadził duchowe tsunami. W jego odczuciu, Ojciec był sługą Boga, człowiekiem modlitwy, instrumentem uzdrowienia zarówno duchowego jak i cielesnego, człowiekiem mocno wierzącym i świętym. Był wspaniałym kaznodzieją. Kiedy głosił katechezę, nikt nie zasypiał. Pomagał wyjawić kim tak naprawdę jest Bóg. Podkreślał, że Bóg jest doskonały, pełen miłosierdzia i sprawiedliwości. Ojciec Bill mówił nam o prostocie Boga. On sam był człowiekiem prostym. Przypominał nam, że Bóg żyje poza wymiarem czasu, że jest wieczny, że jest miłującym Ojcem.

Ks. Arcybiskup przypomniał, że właśnie w Archidiecezji Kampala odbyły się pierwsze rekolekcje Ojca Bill’a w Ugandzie. Wspominał o uzdrowieniu osoby cierpiącej na niekontrolowane, gwałtowne ruchy ciała, które miało miejsce w obecności biskupa. Kiedy Ojciec Bill nad nią się pomodlił, dolegliwość ustąpiła. Ks. Arcybiskup podkreślił, że uzdrowienia za przyczyną Ojca Bill’a nie wynikały z niego samego, ale sprawiała to moc Ducha Świętego. Wspominał też liczne katechezy Ojca Bill’a, m.in. o sakramencie spowiedzi, o aborcji, o przygotowaniu do dobrej śmierci. Ks. Arcybiskup wyraził wiarę i nadzieję, że Ojciec Bill pójdzie do Nieba, a my wszyscy, którzy Go znaliśmy, będziemy mieli tam orędownika. Na zakończenie homilii zaintonował znaną wszystkim pieśń, której uczył Ojciec Bill podczas rekolekcji Jezus kocha mnie.

From Dusk Till Dawn hd

Zarówno podczas homilii, jak i wielu innych wystąpień kończących Mszę św. wielokrotnie rozbrzmiewały oklaski. Zwłaszcza wtedy, kiedy padały słowa o świętości życia Ojca Bill’a. Dopiero tutaj w Afryce, zrozumieliśmy, dlaczego Ojciec Bill tak często powtarzał, że w naszym śpiewie brakuje życia i radości. Afrykanie, mają to do siebie, że w ich śpiewie uczestniczy cała osoba: głos, ciało i duch. A w śpiewie widać zaangażowanie i poruszenie całej osoby. Te obserwacje odebrałam jako zaproszenie do tego, by zachowując nasz europejski temperament i obyczaje, podjąć próby zafrykanizowania naszej modlitwy śpiewem i zastąpienia powagi skupienia – uśmiechem radości.

Ciało Ojca Bill’a przewieziono z katedry w Kampala do Sanktuarium Cudownego Medalika w Entebbe. Wszyscy doskonale pamiętamy wielkie nabożeństwo Ojca Bill’a do Matki Bożej i jego życie pełne rozważań Różańca Świętego. Wielu z nas nosi taki cudowny medalik, który otrzymaliśmy od Ojca Bill’a w trakcie rekolekcji. To właśnie w tym niewielkim sanktuarium, wybudowanym staraniami Ojca Bill’a, 19 marca, złożono tam jego doczesne szczątki.

Setki ludzi pragnących Go pożegnać przewijały się w przeddzień i noc pogrzebu przez sanktuarium Matki Bożej Cudownego Medalika. Tam wystawiono ciało Ojca Bill’a. Również dla mnie był to czas pożegnania i podziękowania. Siedziałam w pobliżu, płakałam, wspominałam i gorąco modliłam się modlitwą dziękczynienia i prośby o dalsze łaski za przyczyną Ojca. Wielu z nas dotykało Jego ciała jak relikwii świętego. Było to przepiękne świadectwo ufnej, żywej wiary, że Ojciec Bill stoi już przed obliczem Pana i modli się za nami.

O godzinie 13.00 rozpoczęła się uroczysta Msza święta pogrzebowa i trwała około trzy i pół godziny. Przybyło wielu Arcybiskupów, biskupów, przedstawicieli rządu i około 3 tysięcy wiernych. Od czasu śmierci Ojca do dnia pogrzebu, w jego intencji odprawiono wiele Mszy św., w których licznie uczestniczyli wierni. Jak oszacował Ojciec Antoni, na Mszę św. w Gulu przybyło ok. 200 tysięcy osób. Pozostałe Msze święte w katedrze w Kampala gromadziły około 7 tysięcy osób.

Uroczystości pogrzebowe Ojca Bill’a przemówieniem rozpoczął drugi zastępca premiera i minister infrastruktury (Public Sernice), Pan Henry Muganwa. Wyraził ogromną radość, że rząd Ugandy wydelegował właśnie jego, by pożegnał Ojca Billa, przywódcę duchowego, człowieka wielkiej prostoty i cnoty. Podkreślił, że wszystko co czynił Ojciec Bill było bardzo przykładne, monastyczne. Ojciec był doskonałym pasterzem. Zastępca premiera przypomniał też postać Matki Teresy z Kalkuty. Zarówno Ojciec Bill jak i Matka Teresa uczyli nas całkowitego oddania się Bogu, prostoty życia, godnego traktowania bliźnich, stosunku do prostych ludzi. W dalszym ciągu dziękował Bogu, że posłał Ojca Bill’a do Ugandy. Podkreślił, że śmierć Ojca Billa w tym kraju jest dla mieszkańców wielkim błogosławieństwem. Pokornie prosił pasterzy kościoła obecnych na pogrzebie, by zachęcali do modlitwy o kanonizację Ojca Bill’a. Wspominał też pogrzeb Ojca Świętego Jana Pawła II i okrzyki „santo subito”. Zachęcał Ugandyjczyków, aby modlili się o rychłą kanonizację Ojca Bill’a. Homilię wygłosił biskup pomocniczy archidiecezji Kampala Christopher Kakooza. Przytoczę streszczenie kilku fragmentów jego wypowiedzi:

W roku 1996 roku Ojciec Bill zapukał do moich drzwi. Przysłał Go do mnie Kardynał Emanuel Wamala. Początkowo Ojciec miał wygłosić rekolekcje dla księży i biskupów. Okazało się, że pierwszego dnia nie zjawił się na rekolekcjach. Ks. Biskup żartował, że w związku z tym ks. Kardynał wydelegował jego, aby tego dnia wygłosił katechezy. W konsekwencji pozostał, by uczestniczyć w całych rekolekcjach. Zanucił piosenkę „Jezus kocha cię”. Na odzew nie trzeba było czekać. Po chwili już wszyscy śpiewali razem z biskupem. Wspominał motto Ojca Bill’a „Jezus cię kocha” oraz jego prostotę i humor. Zdarzały się cuda, ale Ojciec najpierw uczył wybaczać. Mawiał, że na początku potrzebne jest nawrócenie, a wszystko inne będzie nam przydane. Na zakończenie Ks. Biskup podkreślił wielkie duchowe przebudzenie w Ugandy, które spowodował Ojciec Bill.

Dzieło nowej ewangelizacji i posługi całkowitej terapii osoby w szpitalu Pana Jezusa, które prowadził Ojciec Bill nadal trwa. Jak wspomniał ksiądz Arcybiskup Lwanga podczas pogrzebu, Ojciec Bill był instrumentem w procesie uzdrowienia duchowego i cielesnego, którym posługiwał się Duch Święty. Ten sam wieczny i miłosierny Bóg nigdy nas nie opuści, ani nie zawiedzie. Zgromadzenie św. Wincentego a Paulo z Indii, wybrało Ojca Antoniego, który był przy Ojcu Bill’u w chwili śmierci, by kontynuował dzieło Jego rekolekcji Usłyszeć, doświadczyć, dać świadectwo Jezusowi.

Tak więc tegoroczne Rekolekcje Ojca Bill’a w Polsce odbędą się od 3 do 9 sierpnia w Konstancinie. Poprowadzi je właśnie Ojciec Antoni. Trwajmy w modlitwie i ufajmy, że wielkie dzieła Pana dane nam teraz będzie poznać przez posługę Ojca Antoniego, który niejednokrotnie towarzyszył Ojcu Billowi i wspólnie z nim głosił katechezy rekolekcyjne. Jest młodym rozmodlonym księdzem, który oddaje swoje siły, zapał i miłość w służbie Bogu i bliźnim. Mieliśmy okazję poznać go w Ugandzie. Jest otwarty, uczynny, radosny, prostolinijny i pełen wigoru. Rekolekcje pragnie prowadzić tak jak nauczył go Ojciec Bill, łącznie z konsultacjami indywidualnymi. Dzieła zrodzone na takich fundamentach muszą być trwałe, bo stworzone są przez samego Pana. On bez wątpienia zadba, byśmy nie ustawali w ich kontynuacji w zapoczątkowanym przez Niego wielkim procesie ewangelizacji. Wierzymy, że katechezy rekolekcyjne głoszone przez Ojca Antoniego, równie mocno poruszą nasze serca, a Pan będzie tak blisko jak przez wszystkie lata posługi Ojca Billa. Zaufajmy Panu, Bo On nas nigdy nie oszuka i nigdy nie okłamie, bo jesteśmy Jego największą miłością

Ojciec Bill założył w Afryce Wschodniej wiele domów modlitwy. Budowa: Domu Zgromadzenia i Sanktuarium Cudownego Medalika w Entebbe, Domu Zgromadzenia oraz Kościoła parafialnego w Vikindu, Dar Es Salam, czy Kościóła parafialnego w Kigoma została już ukończona. Inne dzieła, np. w Vikindu i Uvinsa są w trakcie realizacji. W drodze na uroczystości pogrzebowe Ojca gościliśmy w domu Zgromadzenia w Entebbe oraz Cudownego Sanktuarium Cudownego Medalika. Widzieliśmy również teren przeznaczony pod budowę kolejnego domu rekolekcyjnego. Tu właśnie 19 marca Ojciec planował położyć kamień węgielny. Odwiedziliśmy również Centrum Rekolekcyjne w Masaka, położone około 3 godziny drogi samochodem na południowy zachód od Entebbe. Jest to piękne wzgórze o symbolice biblijnej. W pierwszej kolejności powstaje tu dom dla księży, a w dalszej dom rekolekcyjny. Na tym wzgórzu odbywają się już rekolekcje pod gołym niebem. Co miesiąc przybywa tu kilkaset osób, natomiast doroczne misje przyciągają kilka tysięcy osób. To właśnie tu Ojciec Bill świętował swoje osiemdziesiąte urodziny.

Wspólnie z Ojcem Antonim, na tym wzgórzu grupa koordynatorów rekolekcji z Europy, Stanów i Korei, odprawiła w Wielki Piątek Drogę Krzyżową.

Rekolekcje w ciszy 2008 – informacje

admin — Thu, 08 Jun 2000 07:59:52 +0000

SZEŚCIODNIOWE REKOLEKCJE W CISZY

USŁYSZEĆ, ZOBACZYĆ, DOŚWIADCZYĆ JEZUSA W ROKU 50-LECIA KAPŁAŃSTWA OJCA BILL’A POPROWADZI OJCIEC ANTONI, MISJONARZ ZE ZGROMADZENIA ŚW. WINCENTEGO A PAULO W INDIACH

- W niedzielę tj. 3 sierpnia Msza św. będzie o godzinie 20:00
- Wszystkich uczestników prosimy o zabranie kopii przelewów zaliczki
- Chętnych do tworzenia scholi rekolekcyjnej prosimy o kontakt z zespołem organizacyjnym
- Prosimy o zabranie instrumentów muzycznych.

KIEROWANE DO SZUKAJĄCYCH MIŁOŚCI, POJEDNANIA, POKOJU, UZDROWIENIA, UMOCNIENIA WIARY

3 – 9 SIERPNIA 2008 r.

Centrum Animacji Misyjnej

Ready to Rumble psp

ul. Leśna 15-17

05-510 Konstancin-Jeziorna

www.cam.pallotyni.pl

Koszt wyżywienia i zakwaterowania (WZ) oraz ofiara na cele misyjne w Afryce wynosi w sumie (WZ) 650 zł. Dla uczestników eksternistycznych (E) tzn. dochodzących lub organizujących nocleg i wyżywienie we własnym zakresie 120 zł. Wpłaty należy dokonywać na rachunek w Citibank Handlowy Beata Lahey 21 1030 0019 0109 8518 0250 5160 tytułem Rekolekcje Wyżywienie i Zakwaterowanie(WZ) lub Rekolekcje Eksternistyczne (E) podając w tytule również swoje imię i nazwisko. Zgłoszenia oraz zaliczki przyjmowane będą do 30 czerwca 2008. Wysokość zaliczki (WZ) wynosi 200 zł, natomiast zaliczka (E) wynosi 50 zł. Liczba miejsc ograniczona ze względu na pojemność ośrodka oraz sali konferencyjnej.

Kontakt do grupy organizacyjnej:

Beata Kołodziej tel. kom. 0 510 716-900 lub na e-mail be_sikorka@op.pl

Katarzyna Mirochna kom. 0 607 580 433 lub na e-mail: kasiamin1@wp.pl

Beata Lahey (koordynator i tłumacz rekolekcji) 0692 123 518 lub na e-mail lahey@neostrada.pl

Reap the Wild Wind movie full

Rejestracja 3 sierpnia 2008 r. czynna od godziny 14:00

download Batman Forever movie

Co należy zabrać Pismo Święte, świecę, notatnik, instrumenty muzyczne jeśli ktoś może wesprzeć obsługę muzyczną.

Dostępne materiały

1. Nagrania katechez z ubiegłorocznych rekolekcji w Otwocku.

2. DVD „Bóg jest Miłością” zawierające krótki dokument przedstawiający osobę Ojca Bill’a w Polskiej/Angielskiej/Niemieckiej/Francuskiej wersji językowej.

4. W trakcie rekolekcji będą również dostępne książki Ojca Bill’a pt. „Ocean Miłości”, „Jezus mnie dotknął”, „Wiara i Uzdrowienie”

The Producers movie Futuropolis video

Zaproszenie Tych wszystkich, którzy chcieliby się podzielić bogactwem dobra jakie płynie z tych rekolekcji zapraszamy do składania świadectw. Prosimy o kontakt z zespołem organizacyjnym.

The House of Fear hd